Brochure Boycott-Divestment-Sanctions

 

 

 

 

B.D.S

 

Boycott-Divestment-Sanctions

 

Een wereldwijde campagne om het recht te doen heersen in Palestina

 

 

 

 

 

BDS-Belgium

 

http://bds-campaign.be/



 

Verantwoordelijke uitgever: Palestina Solidariteit, Vierwindenstraat 60 1080 Brussel

Waarom zou ik moeten deelnemen aan de boycot van Israël ?

 

De regeringen, die bekend staan als de ‘internationale gemeenschap’, tonen niet de minste wil om een einde te maken aan hun steun aan de politiek van de opeenvolgende Israëlische regeringen, die voortdurend het Internationaal Recht, talloze resoluties van de Verenigde Naties en de mensenrechten schenden, ten koste van de oorspronkelijke Palestijnse inwoners[1]. Hoogstens verklaren ze hun “spijt”, spreken ze hun “bezorgdheid” uit en een enkele keer “veroordelen” ze, maar nooit overwegen ze de geringste concrete sanctie tegen Israël.

Door deel te nemen aan een wereldwijde campagne, gecoördineerd en gericht – met name de BDS-campagne (Boycot, Desinvesteren en Sancties), geïnitieerd en geleid door de Palestijnen zelf – beschikt iedereen over een krachtig strategisch instrument om bij te dragen tot de isolatie van Israël, teneinde de nodige druk uit te oefenen om een rechtvaardige en duurzame vrede te bereiken.

 

Wie heeft de campagne « Boycot, Desinvestering en Sancties » (BDS) gelanceerd ?

 

Deze campagne werd gelanceerd in juli 2005 door 170 organisaties, die representatief zijn voor de Palestijnse maatschappij, die zich verenigd hebben in het ‘Nationale Palestijnse BDS-comité’, dat religieuze en lekenorganisaties omvat, syndicaten, verenigingen van onderlinge hulpverlening, van vrouwen, van militanten tegen de ‘apartheidsmuur’ die Israël heeft gebouwd op de bezette Westelijke Jordaanoever, voor het ‘recht op terugkeer’ van de vluchtelingen, …

Allen samen hebben ze een oproep gedaan aan ‘alle mensen met een geweten, overal ter wereld, uitgebreide boycots af te dwingen en initiatieven van desinvestering tegen Israël in het leven te roepen, gelijkaardig aan degene die werden toegepast tegen Zuid-Afrika ten tijde van de Apartheid ‘.

Een aantal Israëli’s – voornamelijk intellectuelen, die zich bewust zijn van het onvermogen van de Israëlische maatschappij om de kolonialistische en racistische politiek in vraag te stellen, die door alle opeenvolgende regeringen al decennia lang wordt gevoerd – hebben zich bij deze oproep aangesloten.

 

Wat moet worden geboycot ?

 

Er zijn duizenden producten op de markt, die worden verkocht door Israëlische maatschappijen en door multinationals, die deel hebben aan de mensenrechtenschendingen die door Israël worden begaan.

De boycots door consumenten die het sterkste effect hebben, zijn degene die deel uitmaken van een campagne die een concreet impact kan hebben, zoals bij voorbeeld druk uitoefenen op de kleinhandelaars om de geviseerde producten niet langer te verkopen en/of aan hun leveranciers hun weigering kenbaar te maken (of minstens hun afkeer) van de producten “made in Israël”.

Sommigen wensen echter enkel de producten te boycotten die gefabriceerd worden in de fabrieken of ateliers die in de door Israël bezette gebieden gelegen zijn. Dat is niet het standpunt dat wordt verdedigd door de BDS-comités.

Er is geen structurele scheiding tussen de economie van de kolonies en de Israëlische economie. De twee zijn volledig in elkaar verweven en het is niet de bezetting, die moet worden geboycot, het is Israël. Uiteindelijk is het trouwens Israël dat het probleem regelt, vermits de Israëlische regering zelf weigert, om het onderscheid te maken tussen de producten van de kolonies  en die in Israël gefabriceerd worden, en de Israëlische exporteurs zich erop toeleggen, om de pistes te verstoren teneinde de opsporing van de exacte afkomst van hun producten onmogelijk te maken. Indien zij elke traceerbaarheid weigeren, hoe kan de BDS-beweging dan het onderscheid maken ?

Elkeen blijft natuurlijk vrij om zijn eigen grenzen te bepalen, maar het standpunt van de promotors van BDS is duidelijk : de boycot viseert alle Israëlische producten.  De producten van de kolonies, en alleen die boycotten, is al beter dan helemaal geen boycot, maar dat komt neer op het evacueren van de politieke dimensie uit de boycot: het is de langetermijnpolitiek van Israël en niet deze of gene onderneming in het bijzonder, die geviseerd wordt.

 

Keert deze boycotcampagne zich niet tegen de Palestijnse werknemers, die werk nodig hebben om te leven ?

 

De Israëlische propagandisten onthouden zich niet ervan, te onderstrepen, dat Israëlische ondernemingen ‘werk creëren’ in de Westelijke Jordaanoever en ‘bijdragen tot de ontwikkeling van de Palestijnse economie’. Die bewering is, voor 90%, leugenachtig. Globaal gezien is de Israëlische bezetting erop gericht om de ontwikkeling van de Palestijnse economie streng te beperken, zodat deze op geen enkele wijze in concurrentie komt met de Israëlische ondernemingen, waarvoor de bezette gebieden veelal een belangrijke gesloten markt betekenen.

Maar zodra er sprake is van BDS, is het waanzinnig, welke bekommernis de Israëliërs manifesteren voor het lot van de arme Palestijnen, die ze, decennia lang al, militair bezetten, dagelijks onderdrukken en bij duizenden gevangen zetten! Indien de Israëlische ondernemingen ‘werk creëren’, is dat in essentie om een goedkope mankracht uit te buiten, totaal uit te buiten zelfs, waaraan de meeste rechten voor werknemers ontzegd worden in de opgezette bedrijven. Beter nog: de Israëlische werkgevers kunnen op de Israëlische politie rekenen om de Palestijnse arbeiders te beletten, zich te organiseren om hun elementaire rechten te verdedigen. De Palestijnse ‘aanvoerders’ zien zich simpelweg de toegang tot de industriezones geweigerd[2] en mogen niet langer werken.

In veel gevallen ook vestigen Israëlische ondernemingen zich in de Westelijke Jordaanoever om zich te onttrekken aan de wetgeving over de bescherming van het leefmilieu, die in Israël van kracht is. En ze onthouden zich niet ervan, de natuur te vervuilen (soms zeer ernstig), de landschappen te vernielen, de gezondheid van de lokale bevolking te schaden, zolang de winst maar op het rendez-vous is.

Voor wat de nadelige consequenties betreft van de BDS-campagne voor de arbeiders, die kunnen er weliswaar op korte termijn zijn, maar we moeten ons herinneren, dat geen enkele emancipatiebeweging – of het nu gaat om sociale emancipatie of nationale emancipatie en strijd tegen het kolonialisme – zich ooit heeft doorgedrukt, zonder dat ze opofferingen inhield voor hen die ze voerden, soms pijnlijke, soms bloedige. Denk maar aan de strijd voor het universele stemrecht in de Europese landen, België in de XIXde eeuw inbegrepen.

De strijd van de Palestijnen maakt daarop geen uitzondering, maar je ziet goed, dat, niettegenstaande al de beproevingen die ze hebben ondergaan, en dat sedert tientallen jaren, ze niet geneigd zijn om zich erbij neer te leggen, om zich zonder weerstand te onderwerpen aan de Israëlische dominantie en onderdrukking.

De boycot is de meest concrete vorm van steun die elk van ons hun, zonder veel inspanningen, kan verlenen. Dat is erg belangrijk vanuit een symbolisch, economisch, politiek en moreel gezichtspunt.

 

De boycot van Israëlische producten heeft trouwens ook plaats binnen bezet Palestina[3] en doet de vraag naar bepaalde producten van Palestijnse ondernemingen fors toenemen. Deze zullen dus, op termijn, het eventuele verlies aan werkgelegenheid kunnen compenseren dat voortvloeit uit BDS, en de ontwikkeling van de lokale economie kan de Palestijnse bevolking alleen maar ten goede komen.

 

 

Hoe de courante Israëlische verbruiksgoederen herkennen ?

 

         Dat is minder eenvoudig dan je op ’t eerste zicht zoudt denken.

Eén van de eenvoudigste middelen is de ‘barcode 729’: praktisch alle courante verbruiksgoederen dragen op hun verpakking een ‘barcode’. Als die begint met 729, wijst dat op een product, afkomstig uit Israël maar een ‘barcode’ waarvan de eerste drie cijfers daarvan verschillen, betekent geenszins, dat het product niet afkomstig is van Israël. 

Als het product op om het even welke manier getransformeerd is, of enkel opnieuw verpakt, in een ander land, vooraleer het in de rekken van jouw supermarkt terecht komt, is het de code van dat land die erop zal vermeld zijn. En natuurlijk gebruiken de Israëlische firma’s frequent uitvluchten om de reële herkomst van hun producten niet te afficheren (wat duidelijk erop wijst, in tegenstelling tot wat Israël voortdurend beweert, dat de boycotcampagne hen raakt).

De barcodes hebben geen enkel officieel of reglementair karakter, het is beter, naar de vermelding  ‘Made in …’ te kijken of de handelaar te vragen, of zijn product niet van Israëlische origine is (en hem terloops te informeren over de redenen van die vraag).

 

Is dat soort campagne doeltreffend ?

 

In het verleden heeft deze strategie een aanzienlijk effect gehad op het ten val brengen van het apartheidsregime in Zuid-Afrika.

De boycot door de consumenten is een doeltreffend wapen, als hij gericht is, strategisch en gebaseerd op geverifieerde en precieze informatie. Dat laat toe, een brede steun te verwerven in de publieke opinie en noopt de regeringen tot handelen. De Israëlische propagandisten zijn geobsedeerd door BDS, ze gaan onophoudelijk ertegen te keer, zulks terwijl ze beweren, dat de campagne geen enkel impact heeft op de Israëlische economie.

Laten we slechts enkele recente voorbeelden vermelden, tussen de honderden, in heel verschillende sectoren :

  • In januari 2014 heeft het investeringsfonds PGGM (Nederland), 150 miljard € waard, zijn beslissing aangekondigd om niet meer te investeren in vijf Israëlische banken die betrokken zijn bij de kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever, omdat die kolonies illegaal zijn en een obstakel voor de vrede.
  • De Franse groep Véolia (waterverdeling, afvalverwerking, energie, transport,) trekt zich uit Israël terug na jaren van druk uitoefenen en polemiek.
  • In augustus 2014 is de Israëlische uitvoer van mango’s naar de Scandinavische landen plots gedaald “omdat de verbruikers de producten ‘Made in Israël’ in de rekken laten liggen[4].

 

Om welke producten gaat het vooral ? Bestaat er een lijst ?

 

De mensen die de BDS-campagne organiseren zijn altijd terughoudend wanneer je hen naar lijsten van te boycotten producten vraagt. Inderdaad, geen enkele lijst kan volledig zijn en permanent up-to-date gehouden. Te beperkt, geeft ze de indruk dat de verbruiker ‘zijn  plicht doet’ door enkel de Israëlische aardappelen te mijden; te uitgebreid, zaait ze verwarring en ontmoedigt ze de verbruiker, die de indruk heeft dat hem gevraagd wordt om alles, zonder onderscheid, te boycotten en dat we hem in die mate het leven willen lastig maken, dat het moeilijk wordt om het nog te accepteren.

 

In juli 2014 heeft de Belgische federale regering het licht op groen gezet voor het invoeren van een label voor de producten, afkomstig uit de kolonies die zich in de door Israël bezette gebieden bevinden[5]. In afwachting dat die intentie verwezenlijkt wordt, als ze ooit verwezenlijkt wordt, houden we het bij de soorten courante verbruiksartikelen die het meest door Israël naar de Europese landen worden geëxporteerd. 

De lijst die wij presenteren is dus geenszins exhaustief (merken ter indicatie).

 

 

 LANDBOUWPRODUCTEN

Citrusvruchten (sinaasappelen, citroenen, pompelmoezen, pomelo’s, …), aardappelen, avocado’s, kaki’s, mango’s, druiven, dadels, litchi’s, granaatappels, wortelen, paprika’s en tomaten

 

MEHADRIN, TOP

Citrusvruchten (sinaasappelen, pomelo’s, pompelmoezen,)

JAFFA, CARMEL

Paprika’s, tomaten, kruiden

ARAVA, KEDEM

Avocado’s

ADAFRESH

Paprika’s

BIOTIME COLRUYT

DELHAIZE BIO

Kaki’s

SHARON

Dadels

HADIKLAIM, JORDAN RIVER, KING SOLOMON

En in het algemeen : aromatische planten (koriander, tijm, munt, salie, basilicum,…), alsook zoete aardappelen, kerstomaatjes (met of zonder merknaam).

 

 GENEESMIDDELEN

TEVA is momenteel de grootste fabrikant van generische geneesmiddelen ter wereld, sinds het het departement “generische geneesmiddelen” van Bayer heeft overgenomen :

Paracetamol, Copaxone, Azilect, Zoely, TevaGrastim, …

TEVA

COSMETICA - HYGIËNEPRODUCTEN

 

Schoonheidsproducten

AHAVA, KEDEM

Vochtige doekjes voor baby’s (die trouwens toxische producten bevatten)

Carrefour (meerdere benamingen)

 DENREES ALIMENTAIRES

Salades, hommos, aubergine slaatje

SABRA

Bereide maaltijden

Garden Gourmet

TIVALL

Pretzels Super

Sticks BEIGEL & BEIGEL

Soepen en bouillons

TELMA

Snacks

HALVA  & OSEM

Confituren

AUNT BERTA'S

 DRANKEN

Wijnen

GALIL, GOLAN,

YARDEN, GAMLA

Soda, machines om sprankelend water te maken, siropen

SODASTREAM

 HUISHOUDSPULLEN

Wasmanden, vuilnisbakken, plastieken dozen, gereedschappen, …

Tuinmeubelen, …

CURVER & ALLIBERT

 TELECOMBEDRIJVEN, INTERNET, MEDIA

Telefonie, teledistributie, internetproviders, media

(groep Patrick Drahi)

NUMERICABLE,

SFR (Frankrijk)

dagblad « LIBERATION »

       

 

 

Sommigen beweren, dat de boycot van Israëlische producten ingegeven is door antisemitisme. Wat is ervan aan ?

 

De beschuldiging van antisemitisme is één van de favoriete wapens van de onvoorwaardelijke verdedigers van de Israëlische politiek. Voor hen maakt kritiek op Israël praktisch automatisch van jou een nazi, dus een voorstander van de organisatie van een ‘tweede holocaust’. Dat is wel handig om politieke tegenstanders te mond te snoeren en hen in een slecht daglicht te stellen.

Gelukkig heeft deze tactiek maar weinig effect meer, doordat ze zo vaak al werd aangewend en op zo’n groteske wijze.

In juli 2014 heeft het ministerie van buitenlandse zaken van de Verenigde Staten officieel geoordeeld, dat de boycot ‘een aanvaardbaar middel’ is voor de burgers van de VS om uitdrukking te geven aan hun oppositie tegen schendingen van de mensenrechten in het buitenland[6].

 

Weet ook, dat, volgens een enquête,[7] 24% van de Israëli’s de winkels boycot die aan Arabieren toebehoren en 51% is voorstander van de boycot van de ondernemingen die personeel in dienst hebben dat het Israëlisch leger zou durven te bekritiseren. Welnu, u zei ‘racisme’?

 

Ik heb horen spreken over de boycot van McDonald's, Coca-Cola, Starbucks, die veel geld zouden geven aan Israël. Wat is ervan aan ?

 

Israël is sterk geïntegreerd in de gemondialiseerde economie. Talrijke groepen van ondernemingen hebben dus min of meer belangrijke banden met Israël en dragen in diverse mate bij tot de bestendiging van de bezetting van Palestina en tot de schending van het Internationaal Recht en de mensenrechten.

De doeltreffendheid van de BDS-campagne vereist nochtans, dat ze op ernstige en precieze informatie gebaseerd is. Op het Web circuleert een veelheid aan informatie, in het bijzonder op de sociale netwerken, waarin wordt beweerd, dat grote groepen voor miljarden dollars steun verlenen aan Israël. Sommige van die informatie betreft slechts geruchten van moeilijk opspoorbare oorsprong en vaak blijkt het gedeeltelijk of geheel fout te zijn.

Zo, bij voorbeeld, waren die geruchten nadrukkelijk gericht op de ‘Starbucks’ keten. Welnu, deze baat geen enkele vestiging uit in Israël of in de bezette Palestijnse gebieden Palestina en heeft officieel bevestigd, dat ze Israël geenszins wenst te steunen. De verspreiding van dergelijke geruchten verschaft argumenten  aan de tegenstanders van BDS, die ze gebruiken om de campagne en haar militanten te trachten in diskrediet te brengen.

Voor wat merken zoals Coca-Cola betreft (en zijn talrijke filialen), of McDonald's, die vormen geen prioritaire doelen voor de BDS-campagne in dit stadium van haar ontwikkeling. BDS concentreert zich op bedrijven die een duidelijke en directe rol spelen in de schending van het Internationaal Recht door Israël en waarop het mogelijk is om een significante impact te bekomen. Dat is voor die twee groepen niet het geval.

 

En de producten van de multinationals die in Israël actief zijn ?

 

Talrijke producten bevatten Israëlische onderdelen, waarvan het materieel onmogelijk is, ze te scheiden van het geheel waarin ze zijn ondergebracht. Het zou ook moeten mogelijk zijn om die onderdelen te identificeren, wat lang niet altijd het geval is.

We kunnen nochtans, bij wijze van voorbeeld, enkele merken citeren – in het bijzonder in het domein van de elektronica –, waarvan de producenten erg betrokken zijn bij de Israëlische economie en/of bij de politiek van de Israëlische regering, maar die zowat overal ter wereld produceren.

Zo bij voorbeeld de firma HEWLETT-PACKARD (HP), die voornamelijk computers verkoopt (draagbare en voor het bureau), schermen, elektronische tablets, printers, scanners,… levert ook aan de Israëlische regering en aan het leger (via filialen) biometrische identificatiesystemen, die met name in de checkpoints in de bezette gebieden worden gebruikt. Informaticasystemen, geleverd door HP, laten de bezetter toe, alle Palestijnen van meer dan 16 jaar oud te ficheren; ze worden met name ingezet om de segregatie toe te passen op het aparte wegennet dat werd geïnstalleerd voor de joodse kolonisten. De installaties van de HP-groep zijn dus direct gelieerd aan de dagelijkse repressie die door de Israëlische bezetter tegen de Palestijnse bevolking wordt uitgeoefend en het in werking stellen van de Israëlische apartheid.

De INTEL-groep baat al sinds lange tijd een fabriek van microprocessors uit in Israël, en heeft zijn beslissing aangekondigd[8] om een bijkomende 6 miljard US dollar te investeren, wat de belangrijkste investering is die ooit werd gerealiseerd door een buitenlandse investeerder in Israël.

Apple is ook sterk aanwezig in Israël, waar onderzoekscentra gevestigd zijn, met name in de schoot van de Israëlische filialen Anobit (controleurs van flash-geheugens die worden gebruikt in iPhones, iPad en iPods) en PrimeSense (ontvangers voor 3D- interfaces).

We noteren ook, dat de Zweedse groep van confectiekleding Hennes & Maurits (H&M) een winkelketen heeft geïnstalleerd in Israël en ook een winkel heeft geopend in Oost-Jeruzalem, dat volgens de gehele wereld (behalve natuurlijk Israël) en de VN deel uitmaakt van de bezette Palestijnse Gebieden. De boycot van de H&M-winkels is dus wel degelijk iets wat moet gebeuren.

De machines voor bouwwerven van Caterpillar (bulldozers, wielladers, graafmachines,…) worden dan weer ingezet om huizen van Palestijnen en Bedoeïenen te slopen, infrastructuren te bouwen die de bezette Palestijnse Gebieden fragmenteren en de apartheid organiseren (checkpoints, de “muur”, tunnels, aparte wegen,…). Meerdere Amerikaanse kerken hebben besloten, zich terug te trekken uit het kapitaal van Caterpillar omwille van de betrokkenheid van die groep bij de Israëlische politiek.

Natuurlijk zullen weinigen onder ons in hun leven de gelegenheid hebben om een bulldozer of een graafmachine te kopen. Maar laten we tenminste gèèn kleren, schoenen en kousen kopen met het label ‘Cat’. Die worden verkocht om het merk op te waarderen – door de verbruiker in een wandelend en gratis publicitair label te veranderen (feitelijk is hij het, die betaalt om publiciteit te maken voor Caterpillar !) – en er is echt wel geen reden om dit symbool ten toon te spreiden !

Dexia verdient ook een speciale vermelding. Voor de instorting had de Belgisch-Franse bank (waarvan de initiële missie erin bestond, de financiering te verzekeren van de projecten van de lokale gemeenschappen in België en in Frankrijk) een filiaal opgericht in Israël, dat talrijke projecten gefinancierd heeft in de illegale joodse kolonies[9] in de Westelijke Jordaanoever. Tegen deze onuitstaanbare situatie werd in België en in Frankrijk een heftige campagne gevoerd. In België is er geen band meer tussen de bank Belfius et Dexia-Israël (dat van een holding afhangt), maar dat laatste zet zijn illegale activiteiten voort. De Belgische staat heeft nog steeds meer dan 50 % aandelen in de holding Dexia en is dus medeplichtig aan het financieren van de illegale Israëlische kolonies.

 

En de culturele, sportieve en/of universitaire boycot ?

 

De boycot betreft niet alleen de Israëlische producten die je aantreft in de supermarkt, maar ook de ‘immateriële’ productie: de zogenaamde culturele producten, zoals films (al dan niet propagandafilms), de sportcompetities en de samenwerking tussen universiteiten en wetenschappelijke instellingen.

De culturele boycot is een belangrijke hefboom van de BDS-campagne, want het tast aan, wat voor Israël het meest waardevol is : zijn imago!  Hij wordt toegepast op de culturele evenementen buiten Israël die gefinancierd of ondersteund worden door een Israëlisch gouvernementeel organisme (ministerie, ambassade, consulaat), of organisaties met een uitdrukkelijk zionistisch karakter.

 

Voor wat de culturele evenementen betreft, die in Israël doorgaan, kunnen de militanten en de burgers de artiesten van hun land proberen ervan te overtuigen, om niet eraan deel te nemen en zo mogelijk, om hun beslissing publiek bekend te maken. Zoals de acteurs Danny Glover, Meg Ryan en Dustin Hofman, de regisseurs Ken Loach en Mike Leigh, de schrijvers Alice Walker, Naomi Klein, Judith Butler, Eduardo Galeano, de muzikanten Roger Waters, Elvis Costello, Carlos Santana, Gilles Vigneault, de groepen The Pixies, Tindersticks en Massive Attack en vele anderen.

De Franse acteur François Cluzet (‘Intouchables’) heeft geweigerd, een Oscar te overhandigen aan Scarlett Johansson, die, tegen betaling natuurlijk, haar imago ten dienste gesteld had van de Israëlische firma ‘Sodastream’.

 

De internationale sportieve evenementen kunnen een belangrijke rol spelen in de beeldvorming van een land in de rest van de wereld. De uitsluiting van Zuid-Afrika uit de meeste officiële competities in de jaren 1960 - 1970 heeft in belangrijke mate bijgedragen tot het isolement van het regime en van wie het steunde. Een sportieve boycot van Israël zou een sterke boodschap betekenen : de politiek van racisme, bezetting en uitdrijving die tegen de Palestijnen wordt toegepast, is onaanvaardbaar. BDS-militanten organiseren geregeld acties in stadions om te protesteren tegen de deelname van Israël.

 

In de Europese universitaire middens is de terughoudendheid gedurende lange tijd groot geweest ten aanzien van elk idee van boycot, omdat de waarden van academische vrijheid en samenwerking op basis van uitsluitend wetenschappelijke criteria sterk verankerd waren. De dingen zijn nochtans gaan evolueren kort nadat Israël het college van de kolonie Ariel, ingebed in het hart van de Westelijke Jordaanoever, omgevormd heeft tot universiteit, op basis van zuiver politieke overwegingen.

Daarvan getuigt bij voorbeeld de afwijzing, door de prestigieuze astrofysicus Stephen Hawking  - van wiens boek ‘Een korte geschiedenis van de tijd’ miljoenen exemplaren werden verkocht over heel de wereld -, van een uitnodiging van de Israëlische president in persoon. De toenemende steun voor de boycot van Israël vanwege de wetenschappelijke en universitaire milieus in de Verenigde Staten gaat in dezelfde richting.

 

Overigens hebben de Israëlische universiteiten, tijdens de Israëlische agressie tegen Gaza in de zomer van 2014, heftige druk uitgeoefend tegen de vrijheid van meningsuiting: professors die tegen de oorlog gekant waren, werden gesanctioneerd, enz. … .

 

Wellicht is dat nochtans niet het belangrijkste, maar wel de diepgewortelde betrokkenheid van de Israëlische universitaire instellingen bij het militair-industriële complex.

Uittreksel uit het rapport van het Alternative Information Center (Jeruzalem): ‘Hoewel het Israëlische leger er meerdere interne eenheden op nahoudt voor research & development (R&D), vooral bij de militaire inlichtingendienst, kunnen deze niet tegemoetkomen aan alle technologische behoeften van het leger. Veruit de meeste R&D voor de veiligheidstroepen wordt gerealiseerd door privé-maatschappijen en door universitaire instellingen, dikwijls in samenwerking met elkaar en met het leger. Technion, de meest befaamde Israëlische instelling voor toegepaste wetenschappen zoals techniek en informatica, heeft zich nagenoeg bij het leger ingelijfd. Technion, zoals de meeste Israëlische universiteiten, is trots op zijn projecten op het vlak van R&D die het uitvoert voor de Israëlische veiligheidstroepen. Als voorbeeld van de meest brutale projecten is er de ontwikkeling van de telegeleide bulldozer “D9” die door het Israëlisch leger wordt gebruikt om de Palestijnse huizen te slopen, en het uitwerken van een methode om de onderaardse tunnels te detecteren, speciaal ontwikkeld om het Israëlisch leger bij te staan in zijn continue beleg van de Gazastrook. De draagwijdte van de samenwerking tussen Technion en het Israëlisch leger werd aangetoond, wanneer Technion een centrum geopend heeft voor de ontwikkeling van opto-elektronica in volledig partneriaat met Elbit, één van de grootste Israëlische privé-maatschappijen voor onderzoek naar wapens, zelf ook erg betrokken bij het ontwikkelen van dingen voor het Israëlisch leger.’

 

Op welke websites kan je betrouwbare informatie vinden over BDS en de ‘profiteurs van oorlog’?

 

Op talrijke websites vind je informatie over de BDS-campagne, maar ze is niet altijd even betrouwbaar: menige site is in feite gecreëerd door onvoorwaardelijke aanhangers van Israël, die verwarring zoeken te stichten.

 

We stellen voor, dat jullie zich informeren door prioritair gebruik te maken van de volgend sites :

 

 

 

Met dank aan  “Plate-forme Charleroi-Palestine”

Website : www.palestinasolidariteit.be

Facebook : www.facebook/

Email : secretariaat@palestinasolidariteit.be

 

Tel. : +32 489 398 142 of +32 2 501 67 49

             Bank : IBAN : BE64 5230 8014 8852

             BIC: TRIOBEBB

 

 

Palestina Solidariteit werkt samen met andere organisaties om hun krachten te bundelen voor een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten, gebaseerd op het respect voor het internationaal recht, het recht van de volkeren op zelfbeschikking, respect voor de mensenrechten en de democratie.

 

 

 

[2]    Haaretz, 18 september 2014 : « Israel Police used to help Jewish employers to break strikes in West Bank ».

[3]    De campagne heet « Boycott from within ». Ze wordt ondersteund door de Palestijnse Autoriteit.

[4]    Haaretz - Israeli universities’ response to Gaza war may justify an academic boycott - 27 augustus 2014.

[5]    Persagentschap Belga - 29 juli 2014 – verklaring van minister D. Reynders in de kamercommissie.

[7]    Haaretz - 1 oktober 2014.

[8] Persagentschap Reuters, 22 september 2014.

[9]    ALLE Israëlische kolonies (“nederzettinegen”) in de sedert 1967 bezette gebieden zijn illegaal volgens het Internationaal Recht. Toch erkent de Israëlische regering ze, financiert ze en moedigt ze op duizend en één manieren hun vermenigvuldiging aan.

More Images: 

Nieuwsbrief

Abonneren op onze nieuwsbrief Abonnez-vous à notre newsletter